2005, Vol 3, No 4
Chirurgia zaawansowanego miejscowo raka sromu
GIN ONKOL, 2005, 3 (4), p. 201-210
STRESZCZENIE

Leczenie zaawansowanych przypadków raka sromu stanowi poważne wyzwanie dla ginekologa onkologa. Znaczny stopień zaawansowania miejscowego nowotworu, częste zajęcie istotnych funkcjonalnie narządów, takich jak cewka moczowa, pochwa i odbytnica, jak również wysokie ryzyko przerzutów do regionalnych węzłów chłonnych nakazują przeprowadzenie szczególnie wnikliwej oceny rokowania, zakresu planowanej operacji i ewentualnego zastosowania leczenia uzupełniającego. W pracy przedstawiono własne doświadczenia w chirurgii zaawansowanego miejscowo raka sromu, dokonano także przeglądu współczesnego piśmiennictwa poświęconego powyższym zagadnieniom. W ostatnich latach wielokrotnie potwierdzano wysoką skuteczność ultraradykalnej chirurgii egzenteracyjnej u osób z zaawansowanym miejscowo rakiem sromu, zwłaszcza w przypadkach bez przerzutów do regionalnych węzłów chłonnych. Miniona dekada dostarczyła również wielu przekonujących danych wskazujących na wysoką skuteczność terapeutyczną mniej radykalnych zabiegów, szczególnie jeżeli kojarzone są z radio- lub radiochemioterapią. Zastosowanie przedoperacyjnej radioterapii bądź radiochemioterapii pozwala uzyskać wysoki odsetek kontroli miejscowych z jednoczesnym oszczędzeniem funkcji zwieraczy, co ogranicza potrzebę zastosowania chirurgii ultraradykalnej. Mimo niewątpliwych postępów w leczeniu zaawansowanego miejscowo raka sromu nadal istotnym problemem klinicznym pozostają przypadki z przerzutami do regionalnych węzłów chłonnych. W tej niekorzystnej rokowniczo grupie pacjentów istnieje pilna potrzeba opracowania nowych programów leczenia systemowego z wykorzystaniem nowych chemioterapeutyków.

Słowa kluczowe: zaawansowany rak sromu, chirurgia, operacje rekonstrukcyjne, zachowanie funkcji narządów, brachyterapia śródtkankowa
POBIERZ ARTYKUŁ (PDF)
Histerektomia drogą minilaparotomii w operacyjnym leczeniu atypowych rozrostów endometrium – doniesienie wstępne
GIN ONKOL, 2005, 3 (4), p. 249-254
STRESZCZENIE

Cel pracy: Celem pracy jest wykazanie możliwości bezpiecznego wykonania minilaparotomii w operacji wycięcia macicy z przydatkami z powodu atypowego rozrostu endometrium. Materiał i metoda: Do zabiegu zakwalifikowano na podstawie wywiadu, badania ginekologicznego, badania ultrasonograficznego oraz wyniku histopatologicznego materiału uzyskanego z biopsji endometrium 12 pacjentek z atypowym rozrostem błony śluzowej jamy macicy. Za minilaparotomię uznano nacięcie powłok brzusznych nieprzekraczające 6 cm długości. Wyniki: Średni czas trwania zabiegu wynosił 49,1 minuty (od 35 do 80 min). Śródoperacyjną utratę krwi oceniano na 100 do 300 ml, zaś dolegliwości bólowe w pierwszej dobie po zabiegu na 3,4 punktu w skali VAS. Hospitalizacja po operacji trwała od 2 do 5 dni (średnio 3,7 dnia). U dwóch pacjentek w drugiej dobie po operacji zaobserwowano wzrost temperatury ciała powyżej 38ºC, który był powodem włączenia antybiotykoterapii. Wnioski: Właściwie dobranej grupie pacjentek można z powodu atypowego rozrostu endometrium wyciąć macicę drogą minilaparotomii.

Słowa kluczowe: histerektomia, adneksektomia, minilaparotomia, hiperplazja, atypia endometrium
POBIERZ ARTYKUŁ (PDF)
Indukowana nadroparyną aktywacja fibrynolizy i jej wpływ na czynność nerek u chorych na raka szyjki macicy w stopniach IIB-IIIB leczonych metodą radiochemioterapii
GIN ONKOL, 2005, 3 (4), p. 234-248
STRESZCZENIE

Wstęp: Radioterapia i chemioterapia zwiększają prawdopodobieństwo zaburzeń w układzie hemostazy. Patologiczna aktywacja krzepnięcia i ograniczenie fibrynolizy mogą prowadzić do powstania zakrzepów w mikrokrążeniu wielu narządów, upośledzając ich czynność. Cele pracy: 1) Ocena wpływu zaburzeń w układzie hemostazy na czynność nerek u chorych na raka szyjki macicy leczonych radiochemioterapią. 2) Wypracowanie metod poprawiających funkcję nerek w wymienionej grupie chorych. Materiał i metoda: Badanie miało charakter randomizowany. Leczenie zakładało podanie dawki 46-65 Gy techniką box i cisplatyny w dawce 40 mg/m2 co 7 dni u chorych z prawidłowymi wartościami kreatyniny we krwi. Czynność nerek oceniano za pomocą scyntygrafii dynamicznej, oznaczając filtrację kłębkową (GFR). W osoczowym układzie hemostazy oznaczano stężenia D-dimerów, PAP, PAI-1, tPA, F1+2, TAT. Pacjentki podzielono na dwie grupy: badaną – z obniżonym GFR i kontrolną – z prawidłowym GFR. W grupie badanej połowa pacjentek otrzymywała 2850 j.m. aXa/0,3 ml nadroparyny w trakcie i 6 tygodni po leczeniu (lista randomizacyjna). Wyniki: Stwierdzono spadki GFR w grupie kontrolnej (mediana -9,7%) i grupie badanej bez nadroparyny (mediana -9,9%). W grupie badanej otrzymującej nadroparynę zaobserwowano wzrost wartości GFR (mediana 22,3%). Stwierdzono znamienne różnice między zmianami GFR w grupie kontrolnej i badanej otrzymującej nadroparynę oraz między grupą badaną bez nadroparyny i grupą badaną otrzymującą nadroparynę (p=0,0001). Badania układu hemostazy wykazały aktywację fibrynolizy u chorych otrzymujących nadroparynę oraz dalsze jej blokowanie w grupie bez nadroparyny. Wnioski: 1) Jedną z przyczyn subklinicznej niewydolności nerek u chorych na zaawansowanego raka szyjki macicy może być zahamowanie fibrynolizy i powstawanie zakrzepów w naczyniach kłębków. 2) Niewydolność pogłębia się po zakończeniu radiochemioterapii wśród chorych z wyjściowo prawidłowym, jak i obniżonym GFR. Nasilają się również niekorzystne zmiany w układzie hemostazy. 3) Zastosowanie nadroparyny powoduje aktywację fibrynolizy, „odblokowanie kłębków nerkowych” i poprawę filtracji.

Słowa kluczowe: rak szyjki macicy, radiochemioterapia, aktywacja fibrynolizy, nadroparyna, GFR
POBIERZ ARTYKUŁ (PDF)
Ocena amplifikacji genu HER2/neu w guzach o granicznej złośliwości w porównaniu z rakiem jajnika metodą fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH) oraz nadekspresji receptora HER2 metodą immunohistochemiczną
GIN ONKOL, 2005, 3 (4), p. 227-233
STRESZCZENIE

Celem badania jest ocena stanu receptora HER2 w guzach jajnika. Materiał stanowiło 158 chorych z guzami jajnika leczonych w Centrum Onkologii w okresie od 1995 do 2005 roku; do analizy zostało zakwalifikowanych 128 przypadków. Zastosowano dwie metody badania: immunohistochemiczną (IHC) do oceny receptora HER2 i fluoroscencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH) do oceny amplifikacji genu HER2/neu. Do analizy metodą immunohistochemiczną zakwalifikowano 54 przypadki raka jajnika, 59 guzów granicznych i 11 torbieli łagodnych. Do analizy metodą FISH zakwalifikowano 53 przypadki raka jajnika, 62 guzy graniczne i 11 torbieli łagodnych, pozostałe zdyskwalifikowano ze względów technicznych. Analiza receptora HER2 metodą immunohistochemiczną dała różne oceny częstości nadekspresji w zależności od zastosowanego systemu interpretacji wyników (od 7,4 do 51,85% w przypadku raka jajnika i od 0 do 33,9% w guzach granicznych). Amplifikację genu HER2/neu ocenianą metodą FISH ujawniono w 7,55% przypadków raka jajnika i 3,23% guzów granicznych. Nie stwierdzono korelacji pomiędzy pozytywnymi wynikami w ocenie dwiema metodami – FISH i immunohistochemiczną. Praca stanowi część grantu finansowanego przez KBN, którego ostatecznym celem jest korelacja wyników statusu HER2 z przebiegiem klinicznym u chorych z guzami jajnika.

Słowa kluczowe: guzy jajnika, receptor HER2, gen HER2/neu, fluoroscencyjna hybrydyzacja in situ (FISH), immunohistochemia (IHC)
POBIERZ ARTYKUŁ (PDF)
Ekspresja wybranych białek w jajnikach kobiet, nosicielek mutacji BRCA1/2 poddanych profilaktycznemu usunięciu przydatków. Badanie pilotowe
GIN ONKOL, 2005, 3 (4), p. 221-226
STRESZCZENIE

U nosicielek mutacji BRCA1 ryzyko rozwoju raka gruczołu piersiowego wynosi 50-80%, raka jajnika – około 40% i raka jajowodu oraz otrzewnej – około 10%. Jedną z opcji, oprócz chemoprewencji, u nosicielek mutacji BRCA1 jest profilaktyczne usunięcie przydatków redukujące istotnie ryzyko rozwoju tych nowotworów. Profilaktyczne usunięcie przydatków zmniejsza ryzyko zachorowania na raka jajnika do 5%, a ryzyko zachorowania na raka piersi do 30-40% Poszukuje się zmian w ekspresji innych genów mogących modyfikować występowanie raków gruczołu piersiowego lub jajnika u nosicielek mutacji BRCA1, a także zmian przednowotworowych w jajnikach tych kobiet. Badania nasze dotyczące obecności białek: TP53, BRCA1, NM23 i KAI1 w jajnikach nosicielek mutacji BRCA1 nie wykazały istotnych zmian ze względu na małą liczebność grupy, ale są obiecujące, szczególnie w zakresie BRCA1 i KAI1.

Słowa kluczowe: BRCA1, dziedziczność, NM23, TP53, KAI1
POBIERZ ARTYKUŁ (PDF)
Pojęcie węzła wartownika i jego zastosowanie kliniczne w rakach sromu, szyjki macicy i endometrium
GIN ONKOL, 2005, 3 (4), p. 211-220
STRESZCZENIE

W ostatnim czasie na świecie obserwuje się stale rosnące zainteresowanie problematyką węzła wartowniczego (sentinel lymph node, SLN). Zgodnie z definicją węzłem wartowniczym jest pierwszy drenujący węzeł limfatyczny danego regionu anatomicznego. Gdy dany region anatomiczny posiada dwie lub więcej dróg odpływu, to dla każdej z nich istnieje osobny węzeł wartowniczy. Badanie histopatologiczne węzła wartowniczego w zależności od uzyskanego wyniku może wskazywać na brak lub obecność przerzutów w wyżej położonych węzłach chłonnych, tzw. niewartowniczych. Równoczesne zastosowanie metod histochemicznych zwiększa czułość metody. Mapowanie węzłów chłonnych oraz biopsja węzła wartowniczego należą do najbardziej obiecujących procedur wykonywanych w diagnostyce i leczeniu onkologicznym ostatnich lat. Stan węzłów chłonnych jest ważnym czynnikiem rokowniczym. Informacje, jakich dostarcza SLN, mogą być użyte do indywidualizacji leczenia, co może zdecydowanie przyczynić się do zmniejszenia liczby ewentualnych powikłań, zarówno śród-, jak i pooperacyjnych, związanych z rozległością zabiegu. W pracy przedstawiono aktualny stan wiedzy na temat zastosowania węzła wartowniczego w diagnostyce i leczeniu raków sromu oraz szyjki i trzonu macicy.

Słowa kluczowe: węzeł wartowniczy, mapowanie, rak szyjki macicy, rak trzonu macicy, rak sromu
POBIERZ ARTYKUŁ (PDF)